Gelukkig Nieuwjaar...?!

Oud en Nieuw 2012. Zucht. Een hele..diepe..zucht. In plaats van vuurwerk afsteken in het o zo saaie Ermelo, zou ik dit jaar feestelijk inluiden in een van de beste steden in Centraal-Amerika, San Jose, de hoofdstad van Costa Rica. Velen waren het met mij eens dat dit een bijzondere ervaring voor mij zou worden. Ja, bijzonder was het zeker...

De laatste dag van het jaar begon ik met een stadstour. Gewapend met mijn reisgids (met dank aan alle collega´s van CS) liep ik de straten en pleinen in het centrum af. Opvallend was dat ik praktisch de enige was. Alle musea waren dicht en maar een paar winkeliers hadden de moeite genomen om hun winkel open te doen. In plaats van gealarmeerd te zijn, vatte ik de lege straten juist heel anders op: De stilte voor de storm! Zie je wel, dacht ik,iedereen is thuis om zich voor te bereiden op het feest van vanavond. Volgens Lonely Planet zou het hier gebeuren. In de stad kwam ik erachter dat het feest in een nabijgelegen dorpje, Zapote, was, maar het was hoe dan ook de moeite waard.

Dus rond een uur of zeven vertrok ik damen met een Nederlandse jongen naar Zapote. Het feest zou tot in de vroege uurtjes doorgaan en met de minuut werden wij enthousiaster. ´Moeten we niet checken hoe laat de laatste bus gaat?´ opperde ik. ´Hoezo? Dacht je dat ze 10.000 man gewoon daar achter willen laten?´was het antwoord van de jongen.Nou ja, je bent wel in Centraal-Amerika, dacht ik nog. Zodra we in het dorpje aankwamen zochten we uit hoe laar de laatste bus terug zou gaan: 22.30 uur. ´Hm, dit is inderdaad Centraal-Amerika,´ merkte mijn reisgenoot op. In Nederland is alles geregeld qua bus en trein, is het bijna onmogelijk om ergens te stranden en als je 5 minuten vertraging oploopt, staan ze klaar met een klachtenformulier, zodat je € 5,- terugkrijgt. In Costa Rica dus niet. Daar zoek je het maar lekker zelf uit. Er slapen al zoveel mensen op straat, dan maakt die ene meer of minder ook niet meer uit.

Voordat we het feestterrein opliepen, vroegen we aan een agent tot hoe laat het feest eigenlijk duurde. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, zei hij: ´Tot 22.00 uur, want het is Oudjaarsavond. Maar morgen duurt het tot 2.00 uur. Dan feesten we lekker door.´ De Nederlander en ik keken elkaar aan met allebei dezelfde vraag in de ogen: Oud en Nieuw is toch een reden om te feesten? Verbouwereerd loepen we het terrein op en we waren nog niet van de ene schok bekomen of we schrokken alweer van het andere. Hét feest van Centraal-Amerika bleek een kermis met stierengevechten en een eetpartij te zijn. Er was bijna niemand meer en wij waren de enige toeristen. Hier en daar liep een gezinnetje langs de kraampjes. Met elke minuut dat wij langer op het terrein waren, dring het tot ons door dat als we niet gauw wat verzonnen, Oud en Nieuw een groot fiasco zou worden.

Het was niet zo dat we niet gewaarschuwd waren. De receptionist van het (party)hostel zei dat we het beste in het hostel konden blijven. Maar ja, wij dachten dat deze weirdo alleen maar geld wilde verdienen. Daarnaast was hij niet de enige rare snuiter in het hostel. Wij deelden een kamer met een Hongaar die alleen maar over zichzelf kon kletsen. Dit ging zelfs zo ver dat hij liever alle Hongaarse Nobelprijs-winnaars opnoemde dan dat hij naar de reisplannen van een ander zou vragen. Uiteraard dacht hij dat van alle aanwezige gasten, ik het meest geïnteresseerd was in het verhaal achter de Vitamine-C, de balpen en het effect van kaviaar op je seksleven. Ook al hield ik mijn boek pal voor mijn neus en zei ik zelfs geen ´Hm hm´, toch bleef de man stug doorratelen. Dus het was niet zo vreemd dat we het advies van de receptionist in de wind sloegen. (Aangezien ik niet te langdradig wil zijn, besluit ik de andere 12 kandidaten in de categorie Koos Kansloos voor mij te houden.)

Daar stonden we dan. Nog geen uur later waren we terug in het hostel met als enige optie het feest in het hostel. Een avond lang cocktails à € 8,- drinken met als afsluiter een paaldanscompetitie deed mijn feesthumuer niet veel goeds, maar er zat verder vrij weinig op. Een paar minuten voor 12 liepen we naar het dakterras om de beste plek te veroveren. Het terras bood uitzicht over de stad en zo zouden wij het vuurwerk goed kunnen zien. 10...9...8...gauw mijn camera aandoen...6...5...shit, hij loopt vast!...3...2...1...Happy New Year! Iedereen zoende elkaar en wenste elkaar het beste toe. Even waren we een grote familie. Aan de andere kant van het terras, in de stad, bleef het verdacht stil. Hier en daar schoot er wat vuurwerk de lucht in, maar het kwam bijna niet boven de huizen uit, dus echt spectaculair was het niet. Het hostel had ook vuurwerk geregeld. Als een stelletje tienjarigen mochten we sterretjes afsteken. Wat mis ik Nederland! dacht ik treurig. Wat zo´n gave avond had moeten zijn, liep uit op een groot fiasco.

Na een uur was er in het hostel niet meer over van het feest (zelfs ´t paaldansen ging niet meer door) en waren de meesten al naar bed. Toch was er een groepje diehards dat naar de grootste club van Costa Rica wilde gaan. Ik tijfelde een moment en bedacht mij dat ik eigenlijk ook wel wilde gaan slapen. Plotseling schoot mij te binnen dat de Zwitser waarschijnlijk al op een oor lag. Deze backpacker had zulke zweetvoeten dat ik ervan overtuigd was dat de Emmentaler tussen zijn tenen groeide. Aangezien hij net als ik bovenin een stapelbed sliep, kwam deze lucht regelmatig mijn reukorgaan testen. (Deze nerd staat trouwens op 2 in de Lijst der Kanslozen. Op 1 staat een jongen die een half uur lang met een stuk w.c.papier onder zijn schoen door het hostel liep.) ´Ik ga mee!´ riep ik iets te enthousiast.

Het was half 7 ´s ochtends toen ik bij het hostel aanbelde. Ik was doodop en wilde alleen maar slapen. De hele nacht had ik in een VIP-ruimte van een of andere club gezeten, maar de feestsfeer was ver te zoeken. De deur ging met een ruk open en voor mij stond de Zwitser, fris en fruitig. (Nou ja, fris...) Hij was op weg naar het busstation. Op 1 januari ging hij als enige om 7 uur ´s ochtends met de bus naar weet ik veel waar. Toen de deur met een klap achter mij in het slot viel, bedacht ik dat hij op de Lijst der Kanslozen gestegen was en dat ik hem eigenlijk moest feliciteren met het behalen van de eerste plek.

Zodra ik de kamer binnenliep, kwam mij de zweetvoetenlucht gemengd met bierscheten (mannen!) tegemoet. Ik probeerde het te negeren en dook mijn bed in. Voor ik in slaap viel en deze slechte Oudjaarsavond achter mij kon laten, realiseerde ik mij dat ik iets belangrijks had geleerd: GELOOF NOOOOIT LONELY PLANET!!