Opzij, opzij, opzij...

Vandaag is het dan zover. Na maanden van voorbereiding ga ik eindelijk op reis. Alles had ik van tevoren ingepakt, zodat er geen stress op het laatste moment zou zijn. Nou ja, alles... Op een paar dingen na dan, zoals mijn telefoon, een pen, de oplader van mijn camera en o ja, mijn mp3-speler. Na dit alles was ik ready to go. We vertrokken om half 7 's ochtends en ondanks dat er hier en daar een kleine opstopping op de Nederlandse wegen was, waren we ruim op tijd op Schiphol. Wat kon er nu no fout gaan?

Bij de incheckbalie aangekomen, vertelde Medewerkster A van Lufthansa (helaas volgen er nog meer), dat ik mijn boardingpass zelf kon uitprinten. Je tikt op het scherm het vluchtnummer in, scant je pasport en voila, daar is de boardingpass van Amsterdam naar Franlfurt. Op de vraag Waar is mijn boardingpass van Frankfurt naar Havana? kon de medewerkster alleen haar wenkbrauwen hoog optrekken en mij doorverwijzen naar de balie. Vol goede moed en met een positieve instelling (zij kunnen hem wel voor mij printen) liep ik naar de balie. Daar stuitte ik op probleem no.2. Het systeem was zo traag dat ik ruim 10 minuten heb staan wachten. Daarna werd ik vriendelijk doorverwezen naar de balie naast mij. Het voordeel was dat deze comuter wel snel was, maar ook Medewerkster B kon mij niet helpen. Dat doen ze wel in Frankfurt. Daar hebben ze een servicebalie van Condor en zij printen jou ticket. Uw bagage is al doorgezet naar Cuba. Fijne gedachte om te weten dat mijn tas waarschijnlijk eerder in Cuba is dan ik. Die optie had ik even nie meegerekend!

Na een paar stevige omhelsingen van mijn ouders en broer, bemoedigende woorden en een probleemloze controle bij de douane, stond ik op tijd bij de gate te wachten. Het zou met die boardingpass wel goedkomen, toch?

Ook de vlucht naar Frankfurt verliep vlekkelos. Geen vertragingen, turbulentie of heldhaftige reddingen van de piloot en ik had zelfs geen persoon naast mij zitten die mogelijke turbulentie kon produceren. Zodra ik in Frankfurt aankwam, liep ik door naar de servicebalie van Lufthansa (ok, het is geen Condor, maar ik had al 3 keer als een kip zonder kop rondgeopen, dus het leek mij verstandig naar deze balie te gaan). Medewrekster C kek mij verveeld aan, toen ik haar mijn situatie uitlegde. Je reist zeker met Condor? Die geven je een pass bij de gate. Je moet naar C7, Terminal 1. En zoals het een verveelde medewerkster betaamt, keek ze weer voorzich, zodat ze mijn verbaasde gezicht niet zag en daarmee blokkeerde ze meteen elke mogelijke vraag die ik zou kunnen stellen. Ik haalde diep adem en bedacht me dat ik wel vaker dit soort dingen had meegemaakt, dus het zou wel goed komen. Gate C7 it is!

Als ik had geweten dat het mij ruim anderhalf uur zou kosten om eindelijk dat stomme papiertje te pakken te krijgen, had ik nooit in een rustig tempo een broodje gekocht en van het uitzicht genoten. Het restaurantbood uitzicht op de neus van een gigantisch vliegtuig dat ngeveer 3 meter van het raam verwijderd was, maar de andere views waren nog erger. Op mijn dooie gemakje liep ik naar Gate C. Wat ik niet wist, was dat ik eerst nog met de trein moest. Gelukkig had ik nog twee uur om mijn vliegtuig te halen, dus ik zag nog steeds de ernst van de situatie niet in. Eenmaal in Terminal 1 aangekomen, kwam ik erachter dat ik wéér langs de douane moest. Gelukkig was er een balie van Condor in de hal en ik bedacht dat mijn redding nabij was...not!

Medewerkster D gaf mij te kennen dat ik opnieuw moest inchecken en dit keer bij balie 773. Vol goede moed liep ik in de richting van balie 773, tot ik tegengehouden werd door een rij van minstens 30 meter lang, vol met wachtende, uitgelaten of zeurende mensen, allemaal opweg naar Havana. Ik had nog een kleine anderhalf uur voor het vliegtuig zou vertrekken en ik begon steeds meer te geloven dat mijn tas inderdaad eerder in Cuba zou zijn. Toen ik halverwege de rij was, zag ik dat ik in de verkeerde stond (ik had mijn bagage al afgegeven)! Na een keer goed rondkijken, zag ik de incheckbalie naar Havana. Inmiddels was ik bij Medewerkster X aangekomen en gelukkig kn zij mij helpen. Ik kreeg mijn ticket en ik had nog een uur voor het vliegtuig vertrok. Tot mijn oog op de boardingtijd viel. Ik had nog maar 10 minuten m te boarden!

Ik trk een sprintje naar de douane die traag de foto op mijn paspoort vergeleek met mijn bezwete, make-uploze gezicht en zodra ik zijn goedkeuring had, rende ik door naar Gate C7. Ik passeerde verschillende winkels, slenterende mensen, moest minstens vier trappen op en af, dan weer naar links, dan weer naar rechts, om bij de laatste bocht bijna tegen alweer een lange rij wachtende mensen op te botsen. Nog voor ik kon boarden moest ik weer mijn tas, trui en schoenen door de scanner gooien. Heel frusterend als je nog maar 5 minuten over hebt! Gelukkig loste de rij snel op en kon ik vol trots mijn boardingpass laten zien bij Medewerkster Y of Z (ben de tel een beetje kwijt). Zodra ze de zag, verdween haar glimlach als sneeuw voor de zon Er stond geen stoelnummer op! De vrouw tikte wat in de coputer in, twijfelde en gaf mij vervolgens een nieuw ticket: een upgrate! Is al dat rennen, vliegen en hollen niet voor niets geweest. In de praktijk betekende dit dat ik een chocolaatje en een kop koffie extra kreeg, maar dat mocht de pret niet drukken.

In de elf uur daarna moest ik mij vermaken met Duitse films, Duitse muziek, Duitse maaltijden en gesprekken in het Duits met de man die naast mij zat. Op het eerste oog leek het alsof ik nog lang niet in de Cubaanse sferen was, maar zodra het vliegtuig opsteeg, ging ik ontspannen in de stoel zitten (met een stukje extra chocola!) en vergat ik de valse start van deze reis. Mijn avontuur begon hier, want wat kon er nu nog misgaan?