De Wraak van de Weergoden

Het is vrijdagochtend, de laatste dag van de werkweek. Ik probeer mij te verzetten tegen de wind, maar wat ik ook doe, het heeft geen effect. Mijn fiets komt geen meter vooruit. En dan is er ook nog een regenbui die ervoor zorgt dat ik, nog voor ik goed en wel de straat uit ben, tot op mijn onderbroek doorweekt ben. Het is duidelijk. Meneer de Herfst heeft zich vandaag officieel gemeld en lijkt niet bereid te zijn een pas opzij te doen. Mijn i-pod merkt dit ook en van het ene op het andere moment wordt de Engelstalige muziek ingeruild voor de vrolijke, zomerse klanken van de salsa. Direct waan ik mij in Cuba op een zonnige terras met de beste mojito die het land mij kan geven en fantaseer ik dat ik op elk pleintje de salsa dans met zoveel souplesse, dat de jury van So You Think You Can Dance er stijl van achterover valt. Dit zal natuurlijk nooit gebeuren, want in werkelijkheid dans ik de salsa (of iets wat er op lijkt) met de souplesse van een koe met een hernia.

Ondertussen ben ik bijna bij de orthodontist aangekomen en vraag ik mij hardop af waarom ik zo vroeg een afspraak had gepland. Het leek mij in eerste instantie wel makkelijk, omdat ik dan de hele dag nog dingen kon regelen voor mijn reis. Als je 5 maanden op reis gaat, moet er natuurlijk van alles geregeld worden. Vliegtickets, onderdak, rugzak, inentingen, etc. Mijn tas is inmiddels zo goed als ingepakt en ik heb zelfs nog tijd om iedereen gedag te zeggen. Ook had ik nog een boswandeling ingepland, want het leek mij wel erg handig om het lopen met zo'n rugzak eens te oefenen. Ik had dit afgelopen zondag ook al gedaan en dat ging best wel goed, totdat er een jongetje van een jaar of 5 mij uitlachtte en zei: "Haha, padvinders!!" Tja, dat was een ware eye-opener. Toen pas had ik door hoe belachelijk het er eigenlijk uitzag. Dus heb ik de boswandeling voor vandaag maar van de agenda geschrapt. En met dit hondenweer zie ik het al helemaal niet zitten.

Als ik de wachtkamer van de orthodontist binnenkom, kijkt de receptioniste mij met medelijden aan. "De weergoden zijn jou niet goed gestemd hè?" vraagt ze mij lachend en lijkt blij te zijn dat zij voorlopig nog binnen zit. Ik haal diep adem en schud mijn hoofd. Als ik snel in de spiegel kijk, zie ik waarom ze zo moet lachen. Ik ben doorweekt van top tot teen en het water stroomt langs mijn gezicht en armen naar beneden om vervolgens op de grond terecht te komen. Het blijkt maar weer: Geen beter vermaak dan leedvermaak. Gelukkig ben ik snel aan de beurt en blijkt alles verder goed te zijn. Als ik terugkom bij de balie, merkt de receptioniste op: "Gelukkig regent het nu niet meer." En in het kader van leedvermaak kan ik het dan ook niet laten om te zeggen: "Ach, vanaf maandag lig ik met mijn kont op het strand in Havana. 30 Graden, strak blauwe lucht en dat 5 maanden lang." En stoer voeg ik er aan toe: "Dus deze regenbui overleef ik dan wel." De receptioniste moet lachen en geeft toe toch wel een beetje jaloers te zijn. Ik maak een controle-afspraak in maart en loop opgelucht naar buiten. Mijn reis kan beginnen. Zodra ik de eerste stap buiten zet, begint het keihard te plenzen en mompel ik in mezelf: "Ik ook altijd met mijn grote mond. Zelfs de weergoden zijn jaloers!" Zuchtend zet ik mijn i-pod weer aan, waardoor de oude mannetjes van de Buena Vista Social Club mij weer meenemen naar dat ene pleintje waar ik zo goed salsa kan dansen. Dat beeld hou ik de hele tijd vast om de wraak van de weergoden en daarmee dus die vreselijke regenbui, te overleven.