We are the champions...

Antigua is een van de grootste steden van Guatemala en wordt omringt door vulkanen en bossen. De kleine straatjes met de felgekleurde huisjes doen mij denken aan Trinidad in Cuba. Dit is de stad waar elke backpacker naar toe gaat en waar iedereen een paar lessen Spaans neemt, omdat het zo goedkoop is.

Hoe groot Antigua ook voor Guatemalteekse begrippen mag zijn, na een kleine 2 uur slenteren heb ik het wel gezien. Gelukkig staat er nog wat anders op de planning voor vandaag: het beklimmen van de actieve vulkaan Pacaya. Laat in de middag klim ik met nog 15 andere backpackers. En tijdens deze anderhalf uur durende klim kom ik ergens achter. Bij alles waarvan ik denk dat ik dat wel kan (paardrijden, yoga en in dit geval dus het beklimmen van een vulkaan) blijkt dat ik dat eigenlijk helemaal niet kan. Wat voor mij voelt als een half uur lang zweten, ploeteren, klimmen en nog veel meer zweten is in werkelijkheid een korte klim met een lichte stijging van ongeveer 5 minuten. Wat ik hier ook leer is dat als ik een vulkaan, berg of heuvel beklim wat voor mij voelt als het beklimmen van de Himalaya, ik de avond ervoor op tijd naar bed ga. 

In Antigua zijn er meer kroegen dan marktkraampjes en samen met een aantal backpackers uit het hostel gaven we ons op voor...een pubquizz (hadden we nog niet gedaan deze week). Verschillende thema´s met de meest idiote vragen kwamen voorbij en zo fanatiek als we waren, probeerden we alle vragen zo goed mogelijk te bantwoorden. Bij de categorie De jaren 70 luidde een van de vragen: In welk jaar landde er voor het eerst een spaceshuttle op Mars. Ik had geen flauw idee, maar een teamgenote zei vol overtuiging: 1969! (Ze komt uit België, kan ze ook niks aan doen). Zodra alle antwoorden waren nagekeken en de punten geteld (ik vermoed dat The Quizzmaster met een spleet tussen zijn tanden zo breed als het Panamakanaal, hier al een slokje teveel op had), werden de winnaars bekend gemaakt. Met ons gokwerk voor 75% van de antwoorden en met het logisch denkwerk van de Belg dat leidde tot de andere 25% van de antwoorden, verwachtten we niet hoog te scoren. Op het moment dat er nog maar 2 mogelijke winnaars over waren, waren wij er heilig van overtuigd dat ons antwoordblad verloren was gegaan in de menigte van bierdrinkende backpackers. Maar niets bleek minder waar. Die avond waren wij de slimsten! En uit volle borst zongen wij dan ook We are the champions, terwijl de rest van de kroeg in spanning afwachtte: Kiest de groep voor het geld of voor het bier? De winnaars konden n.l. 700 Quetzales winnen (omgerekend €70,-) of iedereen op bier trakteren. Aangezien we achterin de kroeg zaten, leek het ons veiliger om voor het bier te kiezen.

Zodra we de kroeg verlieten, bleek er nog geld over te zijn, zo´n 20 euro per persoon. Wat voelden wij ons rijk. Ik kan vanaf nu zeggen dat ik de hele kroeg van bier heb voorzien en nog geld overhield ook! (Dit kan alleen in Guatemala) Op weg naar het hostel zag ik verscheidene mensen op straat slapen. Ik besloot mijn geluk met hen te delen en gaf hen allemaal een paar Quetzales, inclusief een Canadeese backpacker die zat te wachten op de bus, maar die door zijn kleding, lange baard en penetrante lichaamsgeur makkelijk door kon voor een zwerver.

Taxi? Ik staar naar een van de vele uitzichten tijdens de wandeling en kom tot de ontdekking dat de rest van de groep al doorgelopen is. Ik kijk achter mij en zie drie mannen met een paard staan. Een van hen biedt mij een milieuvriendelijke taxi aan. Ik moet lachen en sla het aanbod vriendelijk af. Nee, ik op een paard is geen combi en daarnaast ben ik te trots. Als de rest ook die vulkaan op kan klimmen, dan moet ik dat toch ook kunnen? En met energie voor 10 (geen idee waar dat vandaan komt) klim ik de berg op.

We kunnen niet tot aan de krater klimmen, want de vulkaan is nog steeds actief. De laatste uitbarsting was in 2010 en de gevolgen ervan zijn nog steeds zichtbaar. Hier en daar komt er rook uit de grond. Ideaal om je handen aan op te waremn of om marshmellows te roosteren. Met een tak (goed voor je weerstand) steek ik een aantal marshmellows in de rook. Als iedereen genoeg gegeten heeft gaan we met z´n allen op een rots zitten om de geweldige zonsondergang te aanschouwen en ondertussen zing ik zachtjes: We are the champions... Want zeg nou zelf, dat ben ik nu toch wel?