Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd!

Tijdens mijn reis kom ik dagelijks mensen tegen die allemaal een andere kant op gaan dan ik. Door wat zij meemaken of wat hen drijft in het leven, probeer ik een kijkje te nemen in hun cultuur. Soms ontmoet ik inspirerende mensen die met weinig veel kunnen bereiken of die mij door hun visie op bepaalde dingen aan het denken zetten. En heel af en toe kan ik deze mensen ook wat van mijn cultuur meegeven. Dit varieert van topografie (Nee, Amsterdam is geen land, maar de hoofdstad) tot politiek (Nee, in Europa hebben wij geen verkiezingen zoals in de V.S., want elk Europees land heeft zijn eigen regering).

Inmiddels ben ik alweer bijna een week in Mexico en ik moest de eerste dagen erg wennen. In drie weken was ik toch meer ingeburgerd in Cuba dan ik had gedacht. Hier moet ik opnieuw ervaren hoe je het makkelijkste van A naar B gaat, hoe je onderdak regelt en hoe het nou zit met de Mexicaanse Peso. Hoeveel is nou wat? Zo voelde ik mij erg rijk toen ik voor het eerst 1.500 pesos opnam, maar na een beetje rekenwerk stond dit gelijk aan €88,-. Dus...

Tulum is een dorp ten zuiden van het veramerikaanste Cancún. Het leven is rustiger en wordt minder verstoord door grote clubs die een zogenaamd bruisend nachtleven uit de grond willen stampen. Tulum is voor de reiziger die wat meer van Mexico wil zien, die de Maya tempels wil bezoeken en die wil zwemmen in geweldig mooie grotten. Zo´n eentje ben ik, dus ik was al heel gauw in dit dorpje te vinden. Net naast het busstation vond ik een hostel dat met de gekleurde deuren, de gezamelijke eettafel en de jaren 60 muziek een behoorlijk hoog hippiegehalte heeft. Het zit bomvol met backpackers, dus contact is zo gemaakt.

De tweede avond tijdens mijn verblijf in dit hostel, besluiten Daniel en Paula, een Italiaans stel dat net als ik de Maya cultuur wil leren kennen, en ik in het hostel te eten. Terwijl zij voor mij echte Italiaanse pasta klaar maken, raak ik aan de praat met een man van middelbare leeftijd die, als je vraagt waar hij vandaan komt, steevast antwoordt met: I´m from my mother. Om duidelijk te maken waarom deze man zo inspirerend en tegelijk zo knettergek is, zal ik hem eerst qua uiterlijk omschrijven. Hij heeft met zijn Aziatisch uiterlijk, getatoeëerde armen en de bandera iets weg van een Chinese piraat, maar door de lange witte baard en het half lange haar kan hij ook door voor een ninja met heel veel wijsheid. Om deze man niet meteen op mijn lijstje Grootste Leipo´s Ooit te plaatsen, knoop ik een praatje met hem aan. Wat ik hem ook vraag of zeg, hij geeft altijd zo antwoord dat hij mysterieus blijft. Hij heeft zich overduidelijk verdiept in het Budhisme (Budha is niet dik, hij ademt door zijn buik), bezit voorwerpen die positieve energie uistralen (merk gelijk dat het werkt...) en geeft mij en andere reizigers advies om ons gelukkiger te maken (je moet niet door je longen ademen, maar door je chakra´s). Van iedereen maakt hij foto´s met de woorden Beautiful smile! en elk sterk verhaal eindigt hij met: True story!

Aan het einde van de avond krijg ik het toch voor elkaar dat hij mij vertelt waar hij vandaan komt en wat hem drijft in het leven. (Het leipo-gedeelte begint nu pas.)

Hij komt uit The Conch Republic, een staat in Florida bij Key West, noemt zichzelf Cowboy (ik zat er dus niet ver naast met Chinese piraat) en heeft zijn paspoort ondertekend met Schwanz. Zijn levenmotto is alles aan te verdedigen met love, peace & humor en algauw laat hij mij zijn paspoort zien. Het is iets groter dan een gemiddeld paspoort wat meer weg heeft van een plakboek dan een werkelijk paspoort. Met een sierlijk lettertype wordt er omschreven wat er van de inwoners van The Conch Republic verwacht wordt en op de tweede pagina zie ik een foto van een breed glimlachende Cowboy, precies zoals hij er vanavond bij zit. De vervaldatum is met pen keurig aangepast van 2010 naar 2020 en alle andere pagina´s zijn leeg.

Cowboy vertelt trots dat hij weer gaat studeren en dat hij is toegelaten tot de Academy for Angels (hoe stoned is deze vent?!). Maar voordat ik kan lachen of kritische vragen kan stellen, zegt een Australische jongen: Wauw, wat gaaf! Ik heb gehoord dat dit echt bestaat en dat de toelatingseisen erg streng zijn! (Of is deze jongen stoned?!) Cowboy ziet het ongeloof in mijn ogen en zegt: True story! Vervolgens zegt hij lachend: Ik heb vandaag zelfs iemand genezen. Hij kijkt gauw om zich heen en voegt er fluisterend aan toe: Misschien niet handig als iedereen dit weet. Ik kan het niet laten om te zeggen: Nee inderdaad, anders krijg je het morgenochtend nog druk met al die zuipschuiten. Hij merkt de dronke reizigers op en begint te lachen.

Ik verwacht niet dat ik zo´n spirituele man die als doel het verkrijgen van engelenvleugels heeft, nog wat kan meegeven, maar opeens vraagt hij: Kan je mij een Nederlandse zin leren? Die ga ik dan altijd zeggen als ik een Nederlander tegenkom. Ik denk even na, want ja, ik wil die man natuurlijk wel iets leren wat bij hem past. Ik kan niet aankomen met: De kat krabt de krullen van de trap. Uiteindelijk zeg ik: Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd! Meteen is het stil, kijken ruim 20 paar ogen (dronken, stoned of scheel) mij aan en hoor ik nog net geen krekel tsjirpen. Te moeilijk? Maar dan begint Cowboy te lachen en vraagt mij de zin op te schrijven. In het half uur daarna breken verschillende reizigers hun tong over deze zin, wat uiteraard op de lachspieren werkt.

Voor ik het weet is het 12 uur geweest en besluit ik te gaan slapen. Terwijl ik naar mijn kamer loop en alleen al moet lachen als ik aan de lach van Cowboy denk, weet ik nog steeds niet op welk lijstje hij thuis hoort: die van de Grootste Leipo´s Ooit of die van de Meest Inspirerende Ooit. Maar een ding is zeker: Cowboy vergeet ik nooit. True story!