El Día de los Muertos*

De dag van de doden.

31 oktober 2012:

De werkelijke reden waarom ik naar Mexico ben gekomen is om el Día de los Muertos te vieren. Op 1 en 2 november herdenken de Mexicanen hun overleven familieleden door naar hun graf te gaan en daar bloemen neer te leggen, liederen te zingen en om samen te eten. Deze traditie komt bij de Maya´s vandaan. Zij geloven dat alleen het lichaam sterft en dat de ziel één keer per jaar terugkeert naar zijn familie om zich te voeden met de geuren van het eten. Daarnaast is het overal feest, zijn de mensen verkleed en hebben ze op 2 november een dag vrij om bij te komen. In de Lonely Planet staat dat Mérida the place to be is en daarom check ik rond 18.00 uur in bij het hostel Nómadas. De receptioniste vertelt dat er die avond al een optocht is die zeker de moeite waard is. Ik noteer dit meteen en voor de rest van de avond ben ik het zonnetje in huis, want ik vier de komende dagen el Día de los Muertos, wat mij behoorlijk wat mooie foto´s en geweldige ervaringen gaat opleveren, toch?

1 November 2012:

De optocht van de avond ervoor was geweldig. Iedereen was verkleed en het deed mij denken aan Halloween. Vandaag schijnt er een feest te zijn op het kerkhof, alleen weet niemand in het hostel precies hoe laat het begint. En in situaties als deze leer je de Mexicaanse cultuur pas echt kennen. Mexicanen zijn vriendelijk en altijd behulpzaam, maar zodra ze iets voor je moeten opzoeken, wordt dat toch te lastig en zeggen ze maar iets. In totaal zijn we met 8 man als we naar het kerhof gaan en alle 8 hebben we een andere tijd of datum meegekregen. Kortom, niemand weet precies wanneer het feest begint.

Gewapend met GPS en een overdosis aan energie vertrekken we laat in de middag, opweg naar het kerkhof. Dit blijkt uiteindelijk een wandeling te zijn van ongeveer 6 km, dus bij aankomst is er weinig over van die energie. Het begint zelfs al te schemeren als we langs de graven lopen, opzoek naar dat feest. Na een paar rondjes gelopen te hebben over het megagrote kerkhof, kijken wij elkaar vertwijfeld aan. Het is wel erg stil...Verderop staat een agent het verkeer te regelen en ik besluit hem te vragen of er een feest is, wanneer en hoe laat deze dan plaats vindt. Als ik terugloop staat de groep mij verwachtingsvol aan te kijken. Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws, begin ik mijn speech. De groep voelt hem al aankomen: het feest is niet vandaag, maar morgen. We hebben die 6 km dus voor niets gelopen! Uit pure ellende besluiten we om een kroeg in te duiken om te vergeten dat we een complete reisdag weggegooid hebben.

2 november 2012:

Sommigen twijfelen openlijk over het bestaan van dit feest, maar uiteindelijk besluiten we alsnog naar het kerkhof te gaan. Dit keer gaan we met de bus bij gebrek aan energie, motivatie en overtuiging. Als we er aankomen zien we een stel uit Nieuw-Zeeland zitten dat ook in ons hostel verblijft. Ze moeten lachen als ze ons zien: Helaas, er is weer geen feest! Moedeloos gaan we op een paar traptreden zitten om te bedenken wat we dan kunnen gaan doen. Een paar graven verderop staat een man allerlei liederen en gebeden op te zeggen. Met lange uithalen zingt hij vol overtuiging elke noot een paar tonen te laag, maar ondanks dat mijn trommelvliezen het bijna begeven, blijf ik geboeid naar het tafereel kijken. Terwijl de man aan het zingen is, geeft een oud vrouwtje (vast zijn moeder) de dorre, bijna verbrande plantjes op het graf water, raapt een andere man alle troep op en staat de zoon van de gospelzinger uitgebreid te bellen en te smsen. Tja, ook deze traditie gaat met de tijd mee.

Opeens staat iedereen op. Blijkbaar zijn er plannen gemaakt die volledig langs mij heen zijn gegaan. Ik volg de groep naar een klein eettentje verderop. Gisteren hebben we onze frustratie weggedronken, dus vandaag proberen we het weg te eten. We bestellen taco´s met kip en pikante saus bij een familie thuis. Het ziet er allemaal niet zo goed uit, maar onder het mom van het is goed voor je weerstand besluiten we toch te gaan eten. Zodra we de broodjes op hebben, voelen we dat deze waarschijnlijk niet zo goed vallen. Als wij het hostel in gezonde staat bereiken, prijzen we onszelf gelukkig. Niemand wil meer iets doen en daarom blijven we met z´n allen bij het zwembad hangen, wetende dat die kip voor sommigen van ons morgen pas een echte Día de los Muertos gaat veroorzaken.